Archive for Ιανουαρίου 2011

Αντιγόνη Ρήγα

Βιογραφικά Ομάδας

H    Aντιγόνη   Ρήγα   γεννήθηκε  στην  Αθήνα το 1982. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Γιώργου Κιμούλη» (2002-2005) και είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών  Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1992 εώς το 2000 σπούδασε χορό στην Κρατική  Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις: Πέρσες του Αισχύλου, σκην. Λούκας Θάνος, Θέατρο Ροές (2008), Αλoΐδες (Ελένη) σκην. Γιώργος Χατζηδάκης (2008), Κωμωδία των Παρεξηγήσεων (Α΄ Εταίρα), σκην. Γιώργος Κιμούλης, (2003), Μιαβ βολάγ κι έναγ καιρόν, σκην. Λεωνίδας Βαρδαρός (1999). Στο χορό, έχει πάρει μέρος στις παραστάσεις: Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σεργκέι Προκόφιεφ, Εθνική Λυρική Σκηνή, χορ. Roudi Van Danchieh, Ηρώδειο (1994), Haydn Suite, χορ. Rosemary Brandt (1995), και Το Ταξίδι, χορ. Jenny Hill, Rosemary Brandt (1997).

Με την ομάδα Σημείο Μηδέν, συμμετείχε στις παραστάσεις: Όπως σας αρέσει , του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ,(Studio Κινητήρας 2010) και Στη Σωφρονιστική Αποικία του Φρανς Κάφκα, σκην. Σάββας Στρούμπος, Χώρος Ιστορικής Μνήμης – Πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο (2009).

προηγούμενο βιογραφικό > επόμενο βιογραφικό

Μαρία Όλγα Αθηναίου

Βιογραφικά Ομάδας

Μαρία

Η Μαρία-Όλγα Αθηναίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής  Δραματικής Τέχνης του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές (ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΠΡΟΣ). Έκανε μετεκπαίδευση στο Βερολίνο: AKT-ZENT, International Theater Center-Research Center of the Τheater Education and Training Committee of the I.T.I./UNESCO. Εργάστηκε στο ίδιο κέντρο με τους σκηνοθέτες Pr.Dr.Jurij Alschitz και Christine Schmalor, στο διετές ερευνητικό πρόγραμμα ‘The art of dialogue’ στα πλαίσια του οποίου συμμετείχε σε παρουσίαση work in progress πάνω στο έργο του Φ.Σίλλερ «Μαρία Στούαρτ», (Schillerjahr 2009, Marbach Γερμανίας). Συνεχίζει τις σπουδές της στο Εργαστήρι Θεάτρου Πόρτα-Ξένια Καλογεροπούλου, με αντικείμενο το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

Έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις:  «Η Μυλωνού», παιδική παράσταση βασισμένη σε τρία ελληνικά παραδοσιακά παραμύθια, ομάδα Μικρός Νότος, σκην. Τάσος Ράντζος (2013), «Επιτάφειος», δρώμενο σε σκην. Άντζελας Μπρούσκου (Kunsthalle Athena 2012),  SANTA ΖΩΑ, χοροθεατρική ομάδα nomass, σκην. Βάσω Πολυμένη(2η Μπιενάλε Αθήνας ΗEAVEN 2009), «Η γενιά των Κόστια»-μια εργασία πάνω στο Γλάρο του Α.Τσέχωφ, σκην. Δημήτρης Τσιάμης(Φούρνος 2009), «Lapsus Alarm», σε κείμενα και σκην. ΔανάηςΠαναγιωτοπούλου(2006), «Χοντροί άντρες με φούστες» του N.Silver σκην. Ράνια Οίκονομίδου(Τεχνοχώρος 2003).

Με την ομάδα Σημείο Μηδέν, σε σκην.Σάββα Στρούμπου, συμμετείχε στις παραστάσεις: «Μεταμόρφωση», του Φ.Κάφκα, (Ίδρυμα Μιχαλής Κακογιάννης 2012 – Άττις , Νέος χώρος 2013),  «Οι Δίκαιοι», του Αλμπέρ Καμύ (Χώρος Ιστορικής Μνήμης  2011 / Κnot Gallery 2011-2012) όπως επίσης και  στα θεατρικά αναλόγια: «Χρήμα; Φέρ’ το δω!» των Andreas Sauter & Bemhard Studlar (Forum Σύγχρονης Δραματουργίας του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ., 2011) και «Το όνειρο της Γκουήνεβηρ» του Juan Mayorga (Διοργάνωση του Teatro Passion με  έργα από την σύγχρονη Ισπανική και Καταλανική δραματουργία, 2012).

 

Ελεάνα Γεωργούλη

Βιογραφικά Ομάδας

Η Ελεάνα Γεωργούλη γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα. To 2008 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές πάνω στη Physical Performance στο πανεπιστήμιο του Exeter της Αγγλίας από όπου αποφοίτησε με έπαινο. Τον Ιούνιο του 2011 ολοκλήρωσε την εκπαίδευση της στην διδασκαλία της Hatha Yoga. Διδάσκει yoga τα τελευταία 4 χρόνια.

  Έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις:

«Ντοκουμέντο» (2013) με τους Κάτια Γέρου & Λεωνίδα Μαριδάκη σε σκηνοθετική επιμέλεια Σάββα Στρούμπου, στο Beton 7, «‘Dancing the voice» (2009): χοροθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία – χορογραφία της Hannah Silva, Πλατφόρμα χορού του Devon (Αγγλία), «Εσύ μας χάρισες το ωραίο ταξίδι» (2007) μουσική παράσταση βασισμένη στις συνθέσεις του Χρήστου Λεοντή για το Θέατρο Τέχνης. Σκηνοθεσία Δ. Δεγαϊτης, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. ‘Ageless: the dance of Gods and masks’  (2005) παράσταση θεάτρου δρόμου με το θέατρο Odin, στο Holstebro Festuge στη Δανία.

 Με την ομάδα Σημείο Μηδέν, συμμετείχε στις παραστάσεις : «Όπως σας αρέσει» (ελεύθερη διασκευή) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Σύλια & Σύλβιο, Studio Κινητήρας (2010),  «Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του Θεού» του Antonin Artaud στα πλαίσια του  A-block fest (2010), «Οι Δίκαιοι» του Αλμπέρ Καμύ | Στεπάν Φεντόροφ,  Χώρος Ιστορικής Μνήμης – Πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο (2011) & KNOT gallery (2011-12), » Η Μεταμόρφωση¨του Φράντς Κάφκα | Γκρέτε Σάμσα, Ίδρυμα Μιχάλης  Κακογιάννης (2012), & Θέατρο Άττις, Νέος Χώρος (2013). Στα πλαίσια του Forum Σύγχρονης Δραματουργίας του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ συμμετείχε στα θεατρικά αναλόγια: «Κασσάνδρα» του Σέρχιο Μπλάνκο (2010) και «Χρήμα; Φέρ’ το δω!» των Andreas Sauter & Bernhard Studlar (2011)  σε σκην. επιμέλεια Σάββα Στρούμπου.

προηγούμενο βιογραφικό > επόμενο βιογραφικό

Ρόζα Προδρόμου

Βιογραφικά Ομάδας

Η Ρόζα Προδρόμου γεννήθηκε το 1978 από  μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Αγγλοκύπριο. Σπούδασε Physical Theatre στο  Πανεπιστήμιο του Huddersfield της Μεγ. Βρετανίας (2000) και ολοκλήρωσε  τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο Διαπολιτισμικό Θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Exeter (2002). Έζησε ένα διάστημα στο Βερολίνο, όπου συμμετείχε σε  παραστάσεις butoh με τη Minako Seki και σε ταινίες μικρού μήκους. Από  τότε ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως ηθοποιός στο θέατρο και τον  κινηματογράφο.

Πρόσφατες συνεργασίες στο θέατρο περιλαμβάνουν: Επτά επί Θήβας του Αισχύλου, σκην. Α.Αζά (πρώτο φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος, κατάληψη θεάτρου Εμπρός, 2011-12)  Silence, ομάδα Vasistas, σκην. Α.Χιώτη, 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης (2008), Το  Άγνωστο Αριστούργημα, Ονόρε ντε Μπαλζάκ, σκην. Γ. Χατζάκης, Μουσείο  Μπενάκη (2007), Η Κόκκινη Σκουφίτσα, ομάδα Vasistas, σκην. Α. Χιώτη, Θέατρο Αμόρε, Δοκιμές, (2007), Ηλέκτρα, Ούγκο φον Χόφμανσταλ, Θ.Μοσχόπουλος, Μέγαρο Μουσικής, (2007), Θησέας και Μινώταυρος…σαν  παραμύθι, του Η.Καρελλά, σκην. Ρ.Μοσχοχωρίτη, θέατρο Ριάλτο (2005), Τα  Τέσσερα Κοριτσάκια, Πάμπλο Πικάσσο, σκην. Ι.Δημάδη, θέατρο Αμόρε, Δοκιμές, (2004), Ο κ. Ουάτσον θα ήθελε λίγο ακόμη χιόνι, Γ. Δούμου, σκην. Ι.Δημάδη, Πειραματική Σκηνή, Εθνικό  Θέατρο (2003). Συμμετείχε στην ταινία Fame doesn’ t matter, Anne Buerger, Βερολίνο, Transit του Γ. Γαϊτανίδη, μικρού  μήκους, (2007) και στις Νύφες του Π.Βούλγαρη (2003). Επίσης συμμετείχε  στο ντοκιμαντέρ Damo Suzuki: Αυτοσχεδιασμοί για μια φωνή, ένα ποιήμα και μια τηγανιά μπάμιες, σκην. Α. Μποσκοϊτης, (2007) και στα video art Spineline του Τάσου Λάγγη και Η αρπαγή των Σαβίνων γυναικών της Eve  Sussman, Νέα Υόρκη, (2005). Κάνει θέατρο δρόμου, με έμφαση στον  αυτοσχεδιασμό και το κωμικό στοιχείο.

Διδάσκει μαθήματα physical theatre στο Quilombo, με τίτλο «Μα πώς κουνιούνται τα δάχτυλα τνω ποδιών της Οφηλίας;» (Facebook page ), ενώ ασχολείται και με την διδασκαλία θεατρικού παιχνιδιού σε παιδιά και εφήβους.

Με την ομάδα Σημείο Μηδέν συμμετείχε στις παραστάσεις : Στη Σωφρονιστική Αποικία του Φ. Κάφκα, (Χώρος Ιστορικής Μνήμης – Πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο 2009), Όπως σας αρέσει, Ουίλ. Σαίξπηρ (Studio Κινητήρας, 2010) , Οι Δίκαιοι του Αλμπέρ Καμύ,   (Χώρος Ιστορικής Μνήμης – Πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο 2011) & ΚΝΟΤ gallery (2011-12). Στα πλαίσια του Forum Σύγχρονης  Δραματουργίας του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ συμμετείχε στο θεατρικό αναλόγιο:  Χρήμα; Φέρ’ το δω! των Andreas Sauter & Bernhard Studlar (2011)  σε σκην. επιμέλεια Σάββα Στρούμπου.

προηγούμενο βιογραφικό > επόμενο βιογραφικό

Μιλτιάδης Φιορέντζης

 

O Μιλτιάδης Φιορέντζης γεννήθηκε το 1980. Είναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης “Κάρολος Κουν”. Συνέχισε τις σπουδές του στο “School of Physical Theatre” του Λονδίνου. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Σάββας Στρούμπος

Βιογραφικά Ομάδας

Ο Σάββας Στρούμπος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2002). Έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο πανεπιστήμιο του Exeter της Αγγλίας, με τον Phillip Zarrilli (2003), ως υπότροφος του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.

Ως βοηθός σκηνοθέτη του Θόδωρου Τερζόπουλου συμμετείχε στις παρακάτω παραστάσεις: Πέρσες του Αισχύλου στο Κέντρο Meyerhold της Μόσχας (2003), Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή στο θέατρο Alexandritsky της Αγίας Πετρούπολης (2006), Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου στην Κρατική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Πεκίνου (2008), Αντιγόνη του Σοφοκλή στην Κρατική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Πεκίνου (2011). Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη απο τη Μαρώ Τριανταφύλλου. Εφημερίδα Εποχή.

πίσω στα δημοσιεύματα

Συνέντευξη απο τη Μαρώ Τριανταφύλλου. Εφημερίδα Εποχή.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ, ΤΟ «ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ», ΜΕ ΣΑΦΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗ «ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ» ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, ΚΟΡΑΗ 4

Στην Πατρινέλλα  του Κ. Λογαρά, που είχε ανεβάσει ο Θ. Τερζόπουλος τη χρονιά που η Πάτρα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης από την άξια ομάδα «Άττις», όλοι νέοι  και ταλαντούχοι ηθοποιοί, είχα ξεχωρίσει τον Σάββα Στρούμπο. Το έντονο βλέμμα του καρφωνότανε στον κάθε ένα θεατή ξεχωριστά, λες και απευθυνότανε προσωπικά στον καθένα μας, λες και πολιορκούσε δραστικά τη συνείδησή μας ζητώντας να μπει μέσα μας και αν αφήσει το μήνυμά του και το χνάρι του στην ψυχή μας. Δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για ένα καλλιτέχνη με έντονη πολιτική δραστηριότητα, για τον οποίο η τέχνη του ηθοποιού είναι «πολιτική εξέγερση, πολιτική καταγγελία και οντολογική διερώτηση». Έχοντας διαρκώς κατά νου την πολιτική διάσταση της τέχνης, φέτος, αφού εγκατέλειψε τις άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες, αφοσιώθηκε στη νέα θεατρική ομάδα Σημείο Μηδέν που πρόκειται να ανεβάσει σε λίγες βδομάδες το διήγημα του Κάφκα «Στη Σωφρονιστική Αποικία» στον χώρο ιστορικής  μνήμης της Κοραή 4, στο παλιό κτίριο της Εθνικής Ασφαλιστικής, που κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στέγασε την Κομανταντούρα και στα υπόγειά του φυλακίστηκε και βασανίστηκε πολύς κόσμος.

Με καταμετρημένες τουλάχιστον 600 θεατρικές ομάδες πανελλαδικά πώς αποφασίζετε τη δημιουργία ενός νέου σχήματος, μέσα σε ένα σχεδόν ασφυκτικά γεμάτο θεατρικό τοπίο, με την οικονομική κρίση που περιορίζει τις δυνατότητες του θεατρόφιλου κοινού; Τι νέο και διαφορετικό έχει να προσφέρει το «Σημείο Μηδέν»; Ποια είναι η θεατρική φιλοσοφία του;

Σάββας Στρούμπος (Σ.Σ.): Το «Σημείο Μηδέν» αποτελούμε οι Ρόζα Προδρόμου, Νίκος Δροσάκης, Αντιγόνη Ρήγα, Μιλτιάδης Φιορέντζης κι εγώ. Είμαστε πέντε ηθοποιοί που μας ενώνει η αγάπη της τέχνης μας, η βαθιά ριζωμένη μέσα μας πεποίθηση στην σημασία και την αξία της συλλογικής δουλειάς και μια κοινή πίστη: η θεατρική τέχνη πραγματώνεται και προωθείται μέσα από πυρήνες δημιουργών που νιώθουν βαθιά την ανάγκη της έρευνας, της δημιουργίας νέων μορφών έκφρασης. Και οι πέντε μας επιθυμούμε να ανιχνεύσουμε ανεξερεύνητα καλλιτεχνικά τοπία, με όποιο κόστος, όποιο κι αν είναι το τίμημα μιας τέτοιας δραστηριότητας. Έχουμε ως υπόβαθρο των αναζητήσεών μας, ως βάση της δουλειάς μας δηλαδή, τις παραδόσεις  καλλιτεχνών που στιγμάτισαν το θέατρο του 20ου οι: Στανισλάβσκι, Μέγιερχολντ, Μπρεχτ, Γκροτόφσκι. Εγώ προσωπικά, σε μεγάλο βαθμό, έχω επηρεαστεί από τη δουλειά μου κοντά στο Θόδωρο Τερζόπουλο. Θεωρώ, ωστόσο, ως το σημαντικότερο συνεκτικό μας στοιχείο τη διάθεσή μας για μια  συνειδητή ρήξη με το αστικό θέατρο.

Διαγράφετε εντελώς το αστικό θέατρο;

Σ.Σ.:  Όχι. Υπάρχουν σκηνοθέτες και ηθοποιοί από τους οποίους αντλώ κι έχω μάθει πολλά. Η αναζήτηση όμως μιας τέχνης συγκρουσιακής και στο βάθος επαναστατικής πρέπει να πάει πέρα από τους όρους και τις νόρμες που αυτό το θέατρο επιβάλλει.

Ένα είδος πατροκτονίας δηλαδή…

Σ.Σ. Κατά μία έννοια, ναι. Θεωρώ σημαντικό για τα νέα σχήματα να υπάρχει πίσω από τη δουλειά τους η παιδεία, η αναφορά σε σύγχρονα και παλιότερα ρεύματα της θεατρικής δημιουργίας, η πολιτική θέση και το όραμα. Όμως οι νέοι δημιουργοί πρέπει να προχωρήσουμε πιο πέρα από τα ήδη κεκτημένα τοπία, διανοίγοντας νέους δρόμους και μονοπάτια για τη θεατρική τέχνη…

Πώς θα επιβιώσετε οικονομικά; Από ό,τι κατάλαβα δεν έχετε κατά νου την κρατική επιχορήγηση.

Σ.Σ. Ζω με ταμείο ανεργίας. Ήταν επιλογή μας να γίνουμε ηθοποιοί και ήταν πάλι επιλογή μας να αποστραφούμε την τηλεόραση, που μπορεί να σου δώσει μια οικονομική άνεση. Θέλουμε να μπορούμε να ζούμε από τη δουλειά μας και μόνο. Και αυτό είναι και πολιτική για την οποία αγωνιζόμαστε: οι άνθρωποι να ζουν από τη δουλειά τους και μόνο. Όχι, δεν περιμένω καμιά κρατική επιχορήγηση, που έτσι κι αλλιώς για μια μικρή ομάδα είναι ψίχουλα, που δεν αρκούν ούτε για τα βασικά. Αντιμετωπίζουμε μεγάλες δυσκολίες. Ευτυχώς μας παραχωρούν δωρεάν το χώρο της Κομμαντατούρ. Έτσι έχουν τα πράγματα, όμως χωρίς τη θυσία, η τέχνη του θεάτρου δεν μπορεί να προχωρήσει.

Γιατί επιλέξατε ως εναρκτήριο έργο της ομάδας ένα διήγημα του Κάφκα;

Σ.Σ: Κατ’ αρχάς δεν επιλέξαμε ένα διήγημα του Κάφκα, αλλά το συγκεκριμένο διήγημα, «Στη Σωφρονιστική αποικία», που δείχνει πολύ καθαρά το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού. Το σύγχρονο κοινωνικό σύστημα, με φοβερά πολύπλοκους μηχανισμούς αφομοίωσης, εγκλείει το άτομο σε αφοριστικές ταυτότητες, που καταπνίγουν την διαφορετικότητα και στερούν την ελευθερία. Νέες μορφές ολοκληρωτισμού έχουν δημιουργηθεί και, με τη σειρά τους, παράγουν νέες μορφές εξουσίας, πολέμων, καταναγκασμών. Το διήγημα αυτό σήμερα δείχνει τρομερά επίκαιρο, ταίριαζε στους πολιτικούς μας προβληματισμούς.  Είναι πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς ότι, ενώ το διήγημα γράφτηκε μόλις το 1919, προτού ξεδιπλωθούν στην Ευρώπη οι μεγάλοι ολοκληρωτισμοί,  -φασισμός, ναζισμός, σταλινισμός-  αλλά και πριν η ανθρωπότητα μάθει για τα Άουσβιτς αλλά και τις σύγχρονες εκδοχές τους, τα Γκουαντάναμο. Ο Κάφκα, μέσα από το διήγημά του, μας μεταφέρει σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, που κατά την προσφιλή συγγραφική του συνήθεια, δεν έχει γεωγραφικό και χρονολογικό προσδιορισμό. Ένας κατηγορούμενος, που δεν γνωρίζει καν για ποιο πράγμα κατηγορείται, υφίσταται την σωφρονιστική ποινή του: το μηχάνημα σωφρονισμού εγγράφει μέχρι θανάτου στο σώμα του κατηγορούμενου το νόμο που παραβιάστηκε. Ένας παρατηρητής είναι παρόν και κρίνει τη διαδικασία…

Έχει πολλά στοιχεία από τη Δίκη…

Σ.Σ.: Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι η διαρκής μετάβαση από την πολιτική καταγγελία στη διερώτηση περί του όντος, στην οντολογική διερώτηση… Ο Μπρεχτ, παίρνει ένα ιστορικό, κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο, ρίχνει πάνω του άπλετο φως, και έπειτα προτείνει συγκεκριμένη λύση γι’ αυτό. Αντίθετα ο Κάφκα, φέρνει κάτι στο φως, το αναλύει στα ακραία του όρια και γι’ αυτόν, η ίδια η ακραία κατάδειξη του φαινομένου είναι ήδη θέση πολιτική, αισθητική…Δείχνει τη διαφωνία του, αλλά αφήνει τη διερώτηση ανοιχτή, να φτάνει μέχρι τις οντολογικές της διαστάσεις.

Ο τρόπος που παρουσιάσατε το έργο μας υποψιάζει για τους λόγους που επιλέξατε να το παρουσιάσετε σε ένα χώρο ποτισμένο ιστορική μνήμη σαν τον Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής, Κοραή 4, που στέγασε την Κομαντατούρα στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, ένα τόπο φυλάκισης και μαρτυρίου.

Σ.Σ.: Φυσικά. Υπάρχει ένα νήμα από το χτες στο σήμερα. Δέστε πόσο κοντά σ’ αυτά είναι το Γκουαντάναμο, τα λευκά κελιά, το Αμπού Γκράηβ, το Ιράκ… Η μνήμη του ολοκληρωτισμού του 20ου αιώνα και η ιστορική μνήμη που φέρει ο χώρος της Κομαντατούρα. Κάθε φορά που κατεβαίνω εκεί κάτω, συγκλονίζομαι. Διαβάζω στους τοίχους, με τα γράμματα των αγωνιστών που φυλακίστηκαν εκεί «Θέλω νερό», «Νερό ζητώ» και είναι σαν να μιλάει η ιστορία. Ο χώρος, που είναι γεμάτος από τις μνήμες του εγκλεισμού την ναζιστική περίοδο, συναντά τις σύγχρονες μνήμες των εγκλεισμών.

Η έννοια του εγκλεισμού φαίνεται να σας απασχολεί πολύ, στο λόγο σας επανέρχεστε τακτικά σ’ αυτήν…

Σ.Σ.: Ναι, είναι η κεντρική έννοια πάνω στην οποία δουλεύουμε, ακολουθώντας το καφκικό κείμενο: εγκλεισμός σε ένα κενό φυσικού περιβάλλοντος, εγκλεισμός από το ολοκληρωτικό κοινωνικό πολιτικό σύστημα εντός του οποίου ζει το άτομο, εγκλεισμός μέσα στο ίδιο του το σώμα. Μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει δυνατότητα φυγής…

Μιλάμε προφανώς για ένα πολιτικό θέατρο…

Σ.Σ.: Ως άνθρωπος, ως πολίτης, έχω πολιτική δραστηριότητα. Είμαι στρατευμένος. Όμως, βλέπω την πολιτική τέχνη από την καλλιτεχνικής πλευρά. Θέλω να πω το πολιτικό μέσα στην τέχνη δεν είναι μόνο θέμα διαμόρφωσης θέσεων, διακίνησης ιδεών –αυτά τα κάνουμε και στο κίνημα, οργανωνόμαστε και παλεύουμε συλλογικά. Στην τέχνη το πολιτικό οφείλει να περνά έμμεσα, αντανακλαστικά, με άλλους τρόπους.

Μπορούμε να μιλάμε για αριστερή ή για επαναστατική τέχνη στην εποχή μας;

Σ.Σ.: Πιστεύω στην επαναστατική διάσταση της τέχνης… στη φτωχή τέχνη… Θυμάμαι πάντα τον Μέγιερχολντ, που έκανε το Θέατρο του Οκτώβρη με ηθοποιούς ερασιτέχνες που έρχονταν στις πρόβες με εργατικές φόρμες και ακολουθούσαν τον Κόκκινο Στρατό παίζοντας παραστάσεις για τους στρατιώτες. Αυτό τον ώθησε να έρθει σε σύγκρουση με την αστική τέχνη και να διαμορφώσει μια δική του επαναστατική αισθητική. Και μας στο «Σημείο Μηδέν» μας ενδιαφέρει η εκπαίδευση του ηθοποιού να διαμορφώνει ηθοποιούς-μαχητές. Το σώμα του ηθοποιού να απελευθερώνεται, να γίνεται φορέας των εξεγερσιακών παρορμήσεων που κρύβει μέσα του. Η αισθητική μας διαμορφώνεται μέσα από τη διαδικασία αυτή. Για μας η τέχνη του ηθοποιού έχει και μια πολιτική ή εξεγερσιακή διάσταση, αρχίζει από την πολιτική καταγγελία και φτάνει μέχρι την οντολογική διερώτηση…